กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 183 “เขามันเดรัจฉานเกินไป!”
…เขาร้องไห้เรื่องอันใดกัน
นางไม่ได้เอ่ยคำใด แต่สีหน้าบอกทุกอย่าง เซี่ยจิ้นไป๋กัดฟันหัวเราะเบา ๆ
คว้าไหล่นาง พลิกตัวนางให้หันหลัง
เป็นความผิดของเขา
เขาไม่ควรไปสงสารนางเลยสักนิด!
ราตรีเงียบสงัด ลมฤดูใบไม้ร่วงพัดโหม
โคมไฟประณีตสองดวงใต้ชายคาถูกพัดไกวไปมาซ้ายขวา
ภายในเรือนที่กั้นด้วยบานประตูบานเดียว
เสียงเอี๊ยดอ๊าดของเตียงปาโปเล็ดลอดออกมาอย่างมีจังหวะ