ตอนที่ 166 ราตรีที่มิอาจรอคอย

ตอนที่ 166 ราตรีที่มิอาจรอคอย

“เป็นข้าที่ไม่ดีเอง ทำให้ฮูหยินต้องเหนื่อยยาก”

อากาศชะงักงันไปชั่วครู่หนึ่ง

ชุยหลิงเหยารู้สึกได้ถึงบางสิ่ง นางกะพริบตาถี่ ๆ เบา ๆ ลูบไปที่ท้ายทอยของเขา เลือกถ้อยคำอย่างระวัง “เจ้าวางใจได้ ข้าไม่รังเกียจเจ้าหรอก”

จบเห่ ขอเพียงไม่รังเกียจเขาก็พอแล้ว

ก็เขาพึ่งพูดเองนี่นา

เซี่ยจิ้นไป๋กำลังกลุ้มใจอยู่พอดี ได้ยินเช่นนั้นก็แทบจะโมโหจนหัวเราะ

“ข้าต้องขอบคุณความอ่อนโยนเอาใจใส่ของเจ้าด้วยหรือไม่?”

เขากัดฟัน “เช่นนั้นก็รบกวนเจ้าเอาใจใส่ข้า ผู้เป็นสามีให้มากกว่านี้อีกหน่อย!”