กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 146 “ผีทั้งหลายคงแต่งกายแบบนี้กันกระมัง”
เขาเองก็ไม่ได้ดีไปกว่านัก เมื่อครู่ช่วงบนของร่างกายยังไม่ได้สวมเสื้อผ้าเลย
ตอนนี้ทายาเสร็จแล้ว เสื้อผ้าสวมแล้วก็จริง แต่ผูกไว้หลวม ๆ ครึ่งหนึ่งของกล้ามเนื้ออกยังโผล่รำไร
ชุยหลิงเหยารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัว ลุกขึ้นยืนทันที “เจ้าพักเถิด ข้าออกไปก่อน”
“อย่า!” นางเอ่ยอำลากะทันหัน เสิ่นถิงอวี้เผลอเอื้อมมือจะคว้านางไว้ ย่อมคว้าได้เพียงอากาศ ร้อนใจจนไอออกมาเบา ๆ
ชุยหลิงเหยารีบหยุดฝีเท้า “เจ้าทำอะไรของเจ้า?”