กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 137 เรากระโดดไปด้วยกัน
ในกลุ่มคนเหล่านี้ สีผิวต่างกันชัดเจน ทั้งชนต่างแดนและชาวเยว่
ล้วนมาด้วยท่าทีดุร้าย
หัวหน้ากลุ่มคร่อมอยู่บนหลังม้า เห็นพวกเขาเข้ามาก็เปล่งเสียงหัวเราะ
“แม่นางเผยอย่ากลัว นายท่านของข้าเพียงอยากเชิญแม่นางไปเป็นแขก ไม่ได้ปรารถนาจะทำร้ายแม่นาง
คมดาบคมกระบี่ไม่เลือกหน้า สู้ยอมมอบตัวแต่โดยดี เช่นนี้ทุกฝ่ายก็สบาย”
สีหน้าเสิ่นถิงอวี้เปลี่ยน “หลี่ลู่!”
เขารู้จักคนผู้นั้นเสียด้วย
ชายชื่อหลี่ลู่เห็นเขาแล้วกลับไม่แปลกใจ ยิ้มบาง