กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย นลินเหมย
ตอนที่ 54 มีวาสนาเพียงเป็นอนุภรรยา
ทำให้ตาพร่ามัวไปบ้าง
“รอนานแล้ว”
ชุยหลิงเหยาก้าวออกมาสองสามก้าว ยิ้มเอ่ยขอโทษ “เป็นข้าเองที่ไม่ดี วันนี้ตื่นสายไปหน่อย”
ริมฝีปากแดงฟันขาว ดวงตาสุกใสแวววาว ยิ้มหวานละมุน ยิ่งงามกว่าดอกไม้เสียอีก
ลายแต้มหน้าผากที่เขียนเป็นดอกลิลลี่หุบเขา ทั้งมีความสดใสมีเสน่ห์แบบหญิงสาว ทั้งเพิ่มความห่างเหินบางเบาอย่างหาสาเหตุไม่ได้
ทำให้คนไม่กล้าล่วงเกินง่าย ๆ
เสิ่นหานเยวี่ยถึงกับไม่กล้าจำหน้าในทันที
นางรู้มานานแล้วว่าน้องสาวลูกพี่ลูกน้องคนนี้รูปโฉมโดดเด่น เป็นโฉมงามที่พบได้ยาก แต่ก็เพียงเท่านั้น