ตอนที่ 256 ปีที่สิบเอ็ดแห่งรัชศกหยวนโย่ว

พระสนมหรงก็มักจะปลอบประโลมนางอยู่บ่อยครั้ง ทว่ากุ้ยเหรินอี๋ก็เกรงใจจนมิกล้าไปร้องไห้กับนางอยู่ร่ำไป

อารมณ์ขุ่นมัวเช่นนี้ ผู้อื่นฟังมากเข้าย่อมเกิดความรำคาญ

พระสนมหรงรู้ตัวดีว่าตนเองปลอบคนไม่เก่ง ยามเมื่อความสามารถหยั่งรู้ถึงเรื่องราวบางอย่างแล้ว ก็มิอาจเศร้าโศกเช่นเดียวกับกุ้ยเหรินอี๋ได้ ได้แต่เอ่ยคำแห้งแล้งไม่กี่ประโยค ซึ่งเห็นได้ชัดว่ามิได้ช่วยอันใด

ทำได้เพียงส่งผ้าพับชั้นดีและเครื่องประดับล้ำค่าไปให้มากขึ้นเท่านั้น

สำหรับฮองเฮาแล้ว นี่อาจเป็นเรื่องดีเสียด้วยซ้ำ

คราแรกนางคิดว่าฮองเฮามีพระวรกายประชวรจริง ๆ และองค์จักรพรรดิก็ทรงอยากอาศัยโอกาสนี้ยกย่องพระสนมเอกขึ้นมา

ภายหลังจึงประจักษ์ว่า อาจเป็นนางที่มองเรื่องราวตื้นเขินไป เรื่องนี้เกรงว่าคงเป็นฮองเฮาที่ทรงเสนอขึ้นมาเอง