ตอนที่ 248 ส่งลา

เมื่อมาถึง บรรยากาศก็เริ่มพูดคุยกันอย่างเปิดอกแล้ว อูจิ้งเฉิงกับวังจื่อซานกำลังคุยกันว่าจะมอบของขวัญสมรสอะไรกันให้แก่ต้วนหย่าซียง

“ข้าจะสั่งให้คนนำไปส่งให้ในวันฤกษ์ดี”

วังจื่อซานพยักหน้า “ข้าก็เช่นกัน เจ้าค่อย ๆ ตั้งตารอได้เลย”

“โธ่ พวกเจ้าเอาแต่เล่นลับลมคมในเช่นนี้อีกแล้ว” มิได้กล่าวอย่างไม่พอใจ มิได้มีอารมณ์ฉุนเฉียว น้ำเสียงที่เอ่ยล้วนอ่อนหวานนุ่มนวล หากคนอื่นมาได้ยินเข้า คงมิกล้าเชื่อว่าเป็นท่านหญิงชางเล่อ

พวกนางทั้งสามคนล้วนต้องไปยังหมิ่นเยวี่ย ส่วนงานมงคลสมรสของต้วนหย่าซียงนั้นกำหนดไว้เนิ่นนานแล้ว ฤกษ์ยามที่ดูไว้จึงไม่อาจเปลี่ยนแปรได้อย่างเป็นธรรมดา

ตัวไปไม่ถึง ของกำนัลย่อมไม่อาจขาดตก

ยามมองเห็นฉางอัน รอยยิ้มนั้นก็มิได้แตกต่างอะไรกันจากเมื่อครั้งอยู่ในห้องทรงพระอักษร