ตอนที่ 242 กองอาวุธปืน

จากมุมมองของฉีเจียว นางมองเห็นเพียงดวงตาเรียวยาวที่ทอดต่ำลง คล้ายแฝงความหม่นหมองอย่างน่าประหลาด

“ข้ามิได้สัมผัสชีวิตนอกวังมานานหลายปีแล้ว จะมีความผูกมัดอันใดเล่า อีกทั้ง ฮ่องเต้กับลูก ๆ ก็อยู่ที่นี่ ข้าออกไปข้างนอกจะมีอะไรกันน่าสนใจกัน”

มือยังคงลูบไล้ท้ายทอยของต้วนเหวยเหอเป็นจังหวะเนิบช้า ผสานกับภาษากาย ราวกับกำลังปลอบประโลมแมวน้อยก็มิปาน

“เราเชื่อเจ้า”

ทว่าในใจของต้วนเหวยเหอกลับมิใคร่เชื่อนัก ปากกับใจมิได้ตรงกัน

เขารู้ดีว่าฉีเจียวมิได้ชอบเขาถึงเพียงนั้น เกรงว่าในใจของนาง แม้แต่ฉางอันกับพวกเด็ก ๆ เขาก็คงเทียบมิได้ เป็นเขาเองที่ไม่ยอมรับความจริงมาโดยตลอด

ต่อให้นางเอ่ยว่าตนเองชมชอบชีวิตนอกวัง เขาก็มิมีทางปล่อยมือไปได้ เขาหาใช่คนใจกว้าง อย่างน้อยในเรื่องนี้ก็มิใช่ ทว่า หากเป็นเช่นนั้น นางจะรังเกียจเขาเพราะเหตุนี้หรือไม่