ตอนที่ 232 ห้าปีพบกันใหม่

พระสนมเสวียนพลันเลื่อนลอยไปบ้าง แยกแยะไม่ออกแล้วว่าเป็นความฝันหรือความจริง หลายปีมานี้ นางเคยฝันถึงการพบกันใหม่จริง ๆ แม้จะเต็มไปด้วยช่องโหว่ แม้จะเป็นเพียงความฝัน แต่ก็ยังเฝ้าหวังให้คืนถัดไปฝันเช่นนี้อีก อย่างน้อยก็ยังได้สัมผัสถึงความยินดีนั้นชั่วครู่

ยามทอดมองคนตรงหน้า กลับเริ่มไม่กล้าเชื่อสายตา ถ้อยคำยังมิทันเอ่ย หยาดน้ำตาก็รินไหลลงมาก่อนแล้ว

จงเล่อหว่านผู้ที่เมื่อก่อนค่อนข้างเก็บความรู้สึกก็แทบจะทนไม่ไหวเช่นกัน ปรี่เข้าไปโอบกอดนางไว้ ในใจพลันผุดความคิดอันมิถูกกาลเทศะขึ้นมาว่า ช่างโชคดียิ่งนักที่ตอนเข้าวังได้เปลี่ยนเป็นชุดลำลอง หากเป็นเกราะศึก คงจะกระแทกคนจนเจ็บเป็นแน่