ตอนที่ 166 กลับบ้าน

ทันทีที่ชั้นเรียนขี่ม้ายิงธนูช่วงบ่ายสิ้นสุดลง ว่างจื่อรุ่ยที่เพิ่งก้าวเท้าออกจากประตูวังก็จำรถม้าของตระกูลตนได้อย่างแม่นยำ พลิกตัวเพียงคราเดียวก็ขึ้นไปนอนแผ่หลาเรียบร้อย

พ่อบ้านที่มารับคนย่อมรู้นิสัยใจคอนายน้อยของตนดี จะเหน็ดเหนื่อยถึงเพียงนี้จริงหรือไม่นั้นมิอาจรู้ได้ แต่อย่างไรเสียทุกครั้งก็มักจะล้มตัวลงนอนในรถม้าราวกับถูกสูบพลังจนเหือดแห้งเช่นนี้เสมอ

ทว่าก็มิต้องกังวลอันใดมากความ ด้วยเพราะปากของนายน้อยเก็บงำอันใดไว้มิอยู่ ชั่วประเดี๋ยวก็เอ่ยปากเล่าออกมาแล้ว ไม่ว่าเรื่องที่พบเจอในวันนี้จะดีหรือร้ายก็ตาม

ความคิดนี้ของพ่อบ้านยังมิทันจางหาย ก็ได้ยินนายน้อยเริ่มพึมพำบ่นอุบ เรื่องที่เอ่ยถึงล้วนเป็นเรื่องราวต่าง ๆ ในห้องทรงพระอักษรทั้งสิ้น

ทั้งยังขานเรียกท่านอาหวังคำแล้วคำเล่ามิขาดปาก