ตอนที่ 156 ตั้งชื่อ

ยามฉีเจียวตื่นขึ้นมา นางรู้สึกเพียงว่าการคลอดบุตรมิใช่เรื่องที่มนุษย์พึงกระทำเลยจริง ๆ

นางนับว่าพอจะมีความช่วยเหลือจากเทคโนโลยีชั้นสูงอยู่บ้าง ทั้งการออกกำลังกายในชีวิตประจำวันก็มิเคยละเลย ทว่าที่เหนื่อยก็ยังคงเหนื่อย ที่เจ็บปวดก็ยังคงเจ็บปวดอยู่ดี

นางขยับปลายนิ้ว การเตรียมการจะเรียกคน โดยปกติแล้ว แม่นมอาวุโสมักจะเฝ้าดูแลนางอยู่ด้านข้างเสมอ

ทว่าพอยื่นมือออกไป กลับสัมผัสได้เพียงเส้นเกศาอันเย็นเฉียบ สัมผัสอันนุ่มลื่นเช่นนี้ ดูเหมือนจะเป็นของฮ่องเต้

“ตื่นแล้วรึ”

ยามอยู่ตามลำพังต้วนเหวยเหอมิได้สวมกวานอยู่ตลอดเวลา เพียงรวบด้วยแถบผ้าผูกผมก็พอแล้ว สิ่งนี้ก็เฉกเช่นมารุโกะเฮดที่มัดรวบไว้สูง นานเข้าก็รั้งหนังศีรษะ ย่อมมิสบายเท่าปล่อยสยายลงมา

เมื่อมองดูเรือนผมนี้ เห็นได้ชัดว่าชำระล้างมาแล้ว “เหตุใดฮ่องเต้ถึงทรงอยู่ที่นี่เพคะ”