ตอนที่ 132 ความชรา

เรื่องนี้ยิ่งทำให้จักรพรรดิคังติ่งที่เคยล้มป่วยมาแล้วครั้งหนึ่งและมีจิตใจอ่อนไหวฟุ้งซ่านคิดมากยิ่งขึ้นไปอีก

“หมอหลวง ร่างกายของเราเป็นอย่างไรบ้าง”

แม้จะล้มป่วยนอนอยู่บนพระแท่นบรรทม ไม่อาจปกปิดสีหน้าอ่อนแรงไว้ได้ แต่บารมีความน่าเกรงขามของฮ่องเต้หลายสิบปียังคงอยู่ ยังคงกุมความเป็นความตายของผู้คนได้

หมอหลวงที่เดิมทีก้มเอวค้อมกายอยู่แล้วยิ่งก้มต่ำลงไปอีก

ประสานมือตอบอย่างนอบน้อมว่า “ฝ่าบาทช่วงนี้ทรงเหน็ดเหนื่อยเกินไป ย่อมยากจะเลี่ยงที่จิตวิญญาณอ่อนล้า ขอเพียงบำรุงรักษาพระวรกายให้มาก…”

สุรเสียงของหมอหลวงยังมิทันสิ้นลง จักรพรรดิคังติ่งก็ทรงปัดชามยาที่ขันทีใหญ่เพิ่งยกเข้ามาคว่ำลงด้วยพระหัตถ์ข้างเดียว เสียงเครื่องเคลือบแตกกระจายแหลมคมบาดหูยิ่งนัก ทำให้ทุกคนใจหายวาบ ทำได้เพียงคุกเข่าลงขอรับโทษ