ตอนที่ 110 จับได้คาหนังคาเขา

“เช่นนั้นก็ขอบใจมากนะ” หลี่เหลียงตี้ไม่รู้ว่าเพราะเหตุใด ยามที่ได้ยินน้ำเสียงของฉีเจียว ในใจกลับรู้สึกรันทดอยู่บ้าง ระยะนี้คนพวกนั้นข้างกายนางเอาแต่พร่ำบ่นว่าพระราชนัดดาน้อยอย่างนั้นอย่างนี้ไม่หยุดหย่อน นางฟังจนรำคาญใจไปหมดแล้ว

วาจานี้ของฉีเจียวแสดงความห่วงใยผู้ใด นางย่อมกระจ่างแจ้งแก่ใจ

ฉีเจียวแสร้งทำเป็นมองไม่เห็นท่าทีอันผิดธรรมชาติของหลี่เหลียงตี้ สตรีที่กำลังตั้งครรภ์ อารมณ์ย่อมเปราะบางอ่อนไหวง่ายเป็นอย่างยิ่ง ยิ่งไปกว่านั้น ยังถูกกักบริเวณเอาไว้อีกด้วย

นางเป็นคนมีนิสัยหยิ่งทะนงตน คาดว่าคงไม่อยากให้ผู้ใดมาพบเห็นเป็นแน่

ท่าทางกินอะไรไม่ลงของหลี่เหลียงตี้ในยามนี้ ไม่อาจมัวมาพะวงเรื่องอันใดมากมายได้อีกแล้ว สามารถกินลงได้ย่อมเป็นเรื่องดียิ่ง อีกทั้งอาหารพะโล้ที่กินก็มิใช่รสเผ็ด

ค่ำคืนนี้หลี่เหลียงตี้จัดการข้าวสวยไปถึง 2 ชามเต็ม ๆ แสดงให้เห็นว่าก่อนหน้านี้นางกินได้น้อยเพียงใด