ตอนที่ 97 วันแรกของปีใหม่

นางนั่งลงข้างกายอย่างระมัดระวัง เมื่อหน้าท้องของฉีเจียวนับวันยิ่งนูนเด่นขึ้น ฉางอันก็เพิ่มความระวังขึ้นเช่นกัน ด้วยกลัวว่าจะไปกระทบถูกน้องชายหรือน้องสาว

ฉีเจียวดึงนางเข้ามากอดแนบอก ทั้งสองอยู่ห่างจากหน้าต่าง จึงมองเห็นเพียงพลุดอกไม้ไฟที่เบ่งบานอยู่ ณ ขอบฟ้าอันไกลโพ้น ร่วงหล่นลงมาราวกับดาวตก ทว่าสายลมหนาวเหน็บกลับไม่อาจเข้าใกล้ร่างได้

หิมะพลันหยุดตกแล้วเช่นกัน จึงมองเห็นได้อย่างแจ่มชัด แสงสว่างสาดส่องทาบทับลงบนพื้นหิมะสีขาวโพลน

ฉีเจียวนึกขึ้นมาได้กะทันหัน ดูเหมือนตอนที่ฉางอันลืมตาดูโลก หิมะก็ตกหนักเช่นนี้เหมือนกัน

ตลอดห้าปีในตำหนักอวี้ชิ่ง นางได้รับสิ่งต่าง ๆ มามากมาย และฉางอัน ก็คือสิ่งล้ำค่าที่สุดในบรรดาสิ่งเหล่านั้น

ทั้งสองมองดูอยู่ครู่หนึ่ง ก็ปิดหน้าต่างลง