ตอนที่ 92 คึกคัก

แม่นมจินยังไม่ทันได้สติ ไม่รู้ว่าคำพูดใดของตนแสดงความอยากรู้อยากเห็นออกไป จำได้เพียงถือเสื้อคลุมแล้วรีบวิ่งตามหลังไปอย่างเร่งรีบ

“อากาศหนาวเช่นนี้ นายหญิงท่านอย่าได้ทนหนาวอีกเลยเจ้าค่ะ”

ตำหนักชิงเฟิงคล้ายกับมีแรงดึงดูดประหลาดบางอย่าง เพียงก้าวเข้าไป ภาระบนร่างก็คล้ายจะเบาลงไป สิ่งอื่นใดล้วนโยนทิ้งไปไว้เบื้องหลังได้ชั่วคราว มิน่าเล่าองค์รัชทายาทถึงโปรดปรานการมาที่นี่นัก

ยิ่งไปกว่านั้น มิใช่แค่นางคนเดียวที่อยากหาความสำราญ การเคลื่อนไหวของผู้อื่นยังรวดเร็วกว่านางเสียอีก

แม้แต่พระชายารองหลินก็ยังอยู่ นางยึดเก้าอี้หวายไปตัวหนึ่งแล้ว ทั้งยังคงง่วงเหงาหาวนอนเหมือนเดิม ข้างกายจะครึกครื้นเพียงใดก็ไม่เกี่ยวอันใดกับนาง

หลี่เหลียงตี้สนใจมันเทศเผาและเกาลัดเผาเหล่านั้นยิ่งนัก แต่เล็บของนางไว้มายาว จึงไม่สะดวกอย่างยิ่ง