กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 441 เมื่อเจ้ามองเห็นข้า เจ้าก็จักจดจำข้าได้
จนถึงขณะนี้ จี้ชิงโจวถึงได้เข้าใจว่า เหตุใดเมื่อครั้งแรกที่นางเอ่ยขึ้นว่า อยากให้จี้ชิงกวงถักทอแดนฝันให้นาง พระองค์จึงเงียบไปชั่วครู่
การพลัดพรากนั้น สำหรับพระองค์แล้ว ช่างขมขื่นเกินไปนัก
แม้แต่วันคืนที่นางหลับใหลอยู่ข้างกายพระองค์ สำหรับพระองค์แล้ว ก็ยังยากเย็นเหลือทนเป็นพิเศษ
“ชิงกวง การพลัดพรากของเราไม่ใช่การจากลานิรันดร์”
จี้ชิงโจวยื่นมืออีกข้างประคองใบหน้าจี้ชิงกวง แตะหน้าผากชนกัน “สักวันหนึ่ง เราจะได้พบกันอีกครั้งนอกโลกใบนี้”
นางเอ่ยเบา ๆ “นี่คือคำมั่นของเรา”
“ผนึกชั้นที่สองแห่งความทรงจำของเจ้า—”