กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 427 กลางวันคือสุริยะ สุริยะมีแสง
ตะวันขึ้นจันทร์ลับ ดาราผันแปร
วันหนึ่ง ห้วงว่างเปล่าภายนอกโลกฉีกขาดอีกครั้ง โลกแตกสลายอีกโลกหนึ่งร่วงหล่นลงมา
กระแทกเป็นช่องโหว่บนท้องฟ้าเหนือป่าเขาลึกนับล้านของแดนมนุษย์
น้ำเน่าสกปรกทะลักท่วม สรรพชีวิตนับไม่ถ้วนตายในมหาอุทกภัยที่ตกลงมาจากฟ้า
ในโลกแตกสลายใหม่นี้ มีกลิ่นอายคล้ายกับแดนมารแผ่กระจายอยู่ หากแต่เก่าแก่กว่า และดิบเถื่อนบริสุทธิ์กว่า
จิตวิญญาณแห่งเทียนเต้าเฝ้ามองอย่างเงียบงัน ภาพนับไม่ถ้วนผุดขึ้นในสมอง ความเศร้าเกิดในใจ
“เช่นนี้เอง”
พระองค์พึมพำ พลางมองไปยังเอกภพอันว่างเปล่า “มารถือกำเนิดขึ้นเช่นนี้เองหรือ”