กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 309 หรือว่าตำนานเป็นความจริง
หลิวฝูรั่วกล่าว
“สิ่งที่ท่านมี ท่านก็ให้ข้าหมด สิ่งที่ท่านไม่มี หากรู้ตัว ก็จะรีบให้ข้าทันที...แม่ ท่านไม่ได้ติดค้างข้าอะไรเลย!”
“บางครั้งข้าก็คิดเช่นนั้น”
หลิ่วซีเหอทอดตา
“ข้าได้ทำทุกอย่างเท่าที่คิดออกแล้ว ทว่าเมื่อใดที่เห็นเจ้า ก็จะใจหาย รู้สึกว่าตัวเองทำยังไม่พอ คิดว่าตัวเองติดค้างเจ้ามาก...”
หากเป็นคนอื่น หลิ่วซีเหอคงเพียงคิดว่านางพยายามเต็มที่แล้ว ไม่มีอะไรต้องละอายใจ
มีเพียงเมื่อเผชิญหน้ากับหลิวฝูรั่ว ที่หลิ่วซีเหอมักใจอ่อน มักรู้สึกติดค้าง
“ก็เพราะชอบไง ถึงได้มักรู้สึกติดค้าง”
นักพรตไป๋เว่ยพลันเอ่ยขึ้น นางกล่าวเรียบ ๆ