กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 228 พวกผู้ชายพวกนั้นก็ไม่ใช่เจ้า
“ซู่ ๆ ๆ ……”
เถิงเสอเลียจานเสร็จ ยังใช้คางถู ๆ หัวเสวียนกุย:“รู้ว่าเจ้าไม่รู้จักทำจานให้สะอาด ข้าช่วยเลียให้เกลี้ยงเลยไง!”
นางทำหน้าแบบ “ดูสิ พี่สาวข้าช่างเอาใจใส่จริง ๆ”
ฝูงอสูรข้าง ๆ:“……”เจ้าเลิกพูดเถิด! ไม่เห็นหรือว่าเสวียนกุยใกล้จะร้องไห้แล้ว?
“นี่ ที่นี่ ยังมีเค้กอีกเจ็ดชั้นนะ!”
ต้นไม้อมตะรีบเปลี่ยนเรื่อง เกือบพูดติดขัดไปชั่วขณะ
นางไม่ค่อยเห็นเสวียนกุยเศร้าขนาดนี้ รีบปลอบ:“พวกเราแบ่งกินให้หมดกันเถิด”
แต่เสวียนกุยฟังไม่เข้าหูสักคำ
กินอีกจะเป็นอย่างไร?