กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 217 ตั้งแต่เนิ่นนานมาแล้ว ก็คือนาง
“เซี่ยจื่อเย่ เจ้าทำอะไรลงไป?”
เสียงของจี้ชิงโจวดังขึ้นในห้องมืด
พอนางพูดจบ ชายที่เดิมทีไม่ไหวติงราวกับศพ ก็เริ่มมีลมหายใจในที่สุด
คงเพราะบาดเจ็บหนัก เสียงหอบหายใจของชายหนุ่มจึงหนักหน่วง แต่ละลมหายใจเข้าออกล้วนมีกลิ่นคาวเลือดเข้มข้น
“ข้า… ทำลายแขนขาของตัวเอง”
เซี่ยจื่อเย่พิงขอบเตียงไม่ไหวติง ไม่ใช่เพราะเขาไม่อยาก แต่เพราะทำไม่ได้ “และ… ทำให้ตัวเองบาดเจ็บสาหัส”
เลือดของเขา คือเลือดที่ไหลออกมาเมื่อร่างกายทนรับการโจมตีเกือบถึงตายที่เขาให้ตัวเองไม่ไหว
“จี้เต้าโหย่ว”
ขนตายาวที่เปื้อนเลือดสั่นไหวเล็กน้อย เซี่ยจื่อเย่เงยตามองจี้ชิงโจว