กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 207 กลิ่นหอมอร่อยไม่เคยมาสาย
ได้ยินนักพรตขนนุ่มพูดเช่นนี้ แล้วสบตากุนกุนที่ดูน่าสงสาร จี้ชิงโจวก็ตักเต็มกล่องข้าวให้นางทันที
“กินเยอะ ๆ กินเยอะ ๆ... อย่าปล่อยให้หิว”
จี้ชิงโจวราวกับยายที่อยู่ในชนบท ได้พบหลานสาวคนดีสักที ตักกล่องข้าวของแพนด้ายักษ์จนพูนเป็นยอด จนใส่ไม่ลงแล้วจริง ๆ จึงเอ่ย “กินหมดแล้วค่อยมารับอีก”
หมีใหญ่ดำขาวสูงกว่าสองเมตรอุ้มกล่องข้าวอย่างระมัดระวัง เดินจากไปอย่างสั่นเทา
ในที่สุดก็ถึงคิวนักพรตขนนุ่ม เขาไอเบา ๆ หนึ่งที “หนูน้อย จริง ๆ แล้วที่ข้ามาหาเจ้าก็คือ...”
เพื่อฝูงตัวขนฟูที่ถูกอาหารของเจ้าทำให้สำลักไอ