กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 162 ไม่มีเวลาแล้ว
“ไม่ใช่”
จี้ชิงโจวเผยร่างหลบไปยังมุมคับแคบมุมหนึ่ง
ทางเล็กด้านหน้ามีบ่าวผีสองตนเดินผ่าน ด้วยมุมมองจึงไม่เห็นจี้ชิงโจว
ลูกไก่ขนโล้นยิ่งไม่เข้าใจ “แล้วเจ้ารู้ล่วงหน้าถึงเส้นทางของภูตผีเหล่านี้ได้อย่างไร ข้ายังคิดว่าเจ้ากลับคืนพลังวิญญาณแล้ว ใช้จิตเทวะได้เสียอีก”
“สิ่งที่ข้ามองเห็น ดูเหมือนจะต่างจากพวกเจ้าทุกคน”
จี้ชิงโจวรอจนบ่าวผีจากไป จึงเดินหน้าต่อ นางกล่าว “ครั้งแรกที่ข้ารู้ว่าผิดปกติ คือสองวันแรกที่เข้าแดนลับ
จี้ชิวหยู่บอกว่ายามผีที่เฝ้าหน้าห้องข้าเพียงแต่มีเนื้อบนใบหน้ามากหน่อย มนุษย์สามัญล้วนหน้าตาเหมือนกันหมด”
ลูกไก่ขนโล้นอึ้ง “เขา…ก็ไม่ได้พูดผิดเสียทีเดียวนี่”