กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 141 จงหลีโย่ว: ศิษย์พี่หญิงไม่ต้อง ความขมขื่นนี้ไม่ควรให้นางแบกรับ
บางเรื่องแม้ผ่านไปถึงหนึ่งหมื่นปี ก็ยังเหมือนแผลเป็นที่ประทับอยู่บนร่างกาย ทิ้งรอยไว้ตลอดกาล
ยฺหวีฮั่วจนถึงทุกวันนี้ก็ยังจำความหอมหวานของข้าวต้มฟักทองชามนั้นได้
ทั้งที่เป็นเพียงฟักทองธรรมดา ๆ ข้าวเก่าธรรมดา ๆ ต้มออกมาเป็นข้าวต้มบาง ๆ ชามเดียวเท่านั้น
แต่หลังจากนั้นเขาเคยกินของอร่อยมามากมาย ก็ยังคิดถึงความหวานของข้าวต้มฟักทองอยู่เสมอ
วันนี้ในที่สุดเขาก็ได้ลิ้มรสมันอีกครั้ง
“ขอบใจเจ้า”
มองจี้ชิงโจวบนหน้าจอกลุ่มสนทนา ยฺหวีฮั่วยกหางตาโค้งขึ้นเล็กน้อย เผยรอยยิ้มที่ปลดเปลื้อง
วันนั้นที่กระโจนลงทะเล เขาคิดว่าตนเอือมระอาโลกมนุษย์แล้ว มองผู้อื่นเป็นมดปลวก