กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 138 เจ้า…เป็นไห่เสินใช่หรือไม่
แต่ในความจริง หลายสิ่งไม่อาจเหมือนนิยายพื้นบ้านที่ขาดตอน ซึ่งยังพอหวังให้ผู้อื่นเขียนต่อและมอบบทสรุปให้ได้
สิ่งที่ยฺหวีฮั่วคิดนั้น เป็นจุดที่ขาดหายซึ่งไม่อาจได้รับคำตอบ ไม่อาจเขียนบทสรุป หรือเติมจุดสิ้นสุดลงไปได้อีก
เขาประคองโจ๊กฟักทองที่อบอวลกลิ่นหอมหวาน เจินจูที่ร่วงลงกระทบชาม
สตรีนั้นได้สติ รีบรับเจินจูที่ร่วงลงมาเป็นระยะ ๆ ไว้ ยัดใส่มือเขา แล้วกล่าวอย่างจริงจัง
“ไห่เสินเอ๋ย อย่าร้องไห้อีกเลย น้ำตาที่แสนธรรมดาสำหรับเจ้า ในสายตามนุษย์สามัญอย่างพวกข้า คือสมบัติล้ำค่าที่แลกได้ด้วยทองพันตำลึง”
“สมบัติไม่มีความผิด แต่ใจคนมีความผิด มันจะนำภัยมาให้เจ้า เจ้าต้องเก็บมันให้ดี”