เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 251 คุณย่อมไม่รู้จักเขาอยู่แล้ว เพราะเขาคือ……
หลังจากพวกเจียงเฟิงเดินเข้ามาในสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าฮาเล่อ บรรยากาศทั่วทั้งสถานเลี้ยงเด็กกำพร้าก็แปรเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน
เด็กทุกคนหยุดเล่นซนในทันที ไม่ว่าก่อนหน้านี้พวกเขาจะกำลังเล่นลูกบอลชายหาดหรือว่าเล่นกระดานลื่นอยู่ก็ตาม
พวกเขาล้วนหยุดชะงักการเคลื่อนไหวโดยพร้อมเพรียงกัน จากนั้นจึงมองตรงมายังพวกเจียงเฟิง
บนใบหน้าของพวกเขาปรากฏรอยยิ้มเสแสร้งราวกับมืออาชีพ หัวเราะแหะ ๆ ออกมาสองเสียง ก่อนที่รอยยิ้มจะเลือนหายไปอย่างรวดเร็ว แล้วก้มหน้าก้มตาทำกิจกรรมของตัวเองต่อไปอย่างเซื่องซึม
เด็กเหล่านี้ดูคล้ายกับไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหุ่นยนต์ที่ถูกเขียนโปรแกรมไว้ล่วงหน้า พอมีคนเข้ามาในลานก็แสร้งยิ้มพอเป็นพิธีสองที
และในระหว่างที่พวกเขากำลัง “วิ่งเล่น” อยู่นั้น เจียงเฟิงก็มองเห็นรอยแผลเป็นที่ลำคอหรือตำแหน่งอื่น ๆ บนร่างกายของพวกเขา
ภาพเหล่านี้สะกิดความทรงจำอันเลวร้ายของฮ่วนเมิ่งขึ้นมา
สีหน้าของฮ่วนเมิ่งย่ำแย่อย่างถึงที่สุด ทว่าในเวลานี้เธอยังคงกัดริมฝีปากเบา ๆ ฝืนทนเอาไว้
มีนิทานสอนใจเรื่องหนึ่งเล่าไว้ว่า ในยามที่ช้างยังเล็ก ใช้เชือกเพียงเส้นเดียวมัดมันไว้ ช้างน้อยจะใช้พละกำลังทั้งหมดก็ไม่อาจดิ้นรนให้หลุดพ้นไปได้