เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 152 ถึงเหมียนเป่ย
เมื่อเห็นว่าใกล้จะถึงแนวชายแดนเข้าไปทุกที หัวใจของทุกคนต่างก็ลอยเคว้งขึ้นมา
ในที่สุด ทุกคนก็มาถึงข้างหน้าผาเตี้ยแห่งหนึ่ง หน้าผาแห่งนี้ดูเหมือนจะสูงราวหกเจ็ดเมตร
ขอแค่กระโดดลงไปจากหน้าผาเตี้ยนี้ ก็หมายถึงการข้ามผ่านแนวชายแดนอาณาจักรมังกรไปอย่างสิ้นเชิง และเข้าสู่เขตแดนของเมียนมา
อีกด้านหนึ่ง ที่ใต้หน้าผาเตี้ย ทุกคนมองเห็นกองกำลังอาสาสองคนที่ถืออาวุธปืนอยู่
จังหวะนั้น หัวใจของทุกคนพลันยกขึ้นมาจุกที่คอหอยทันที มีคนเอ่ยถามขึ้นมา
“พี่คุน นี่มันปกติหรือ”
เมื่อเผชิญหน้ากับการซักถามของคนผู้นี้ สีหน้าของพี่คุนก็ปรากฏแววหงุดหงิดขึ้นมาสายหนึ่ง แต่ก็ยังคงเอ่ยว่า
“ปกติ บนแนวชายแดนนี้มีพวกแมลงและงูค่อนข้างเยอะ ก่อนหน้านี้ยังเคยมีงูเหลือมโผล่มาด้วย ถือปืนก็เพื่อปกป้องพวกนายนั่นแหละ”
แม้พี่คุนจะพูดเช่นนั้น ทุกคนก็ยังคงไม่อาจวางใจลงได้