กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย เงาอักษร
ตอนที่ 17 ฉันไม่ใช่นักศึกษาแพทย์
เจียงเฟิงถือมีดผ่าตัด กรีดเปิดมดลูกอย่างระมัดระวัง
อาจเป็นเพราะทารกถูกของเหลวคั่งในช่องท้องอุดกั้นไว้นานเกินไป ทั้งร่างจึงสงบนิ่งสนิท
แต่ทุกคนต่างรู้ดีว่า นี่ไม่ใช่เรื่องดีอย่างแน่นอน!
นั่นแสดงว่าทารกได้เข้าสู่ช่วงวิกฤตความเป็นความตายแล้ว!
เม็ดเหงื่อขนาดเท่าเมล็ดถั่วบนใบหน้าของหมอจางร่วงเผาะ ๆ อย่างบ้าคลั่ง ผู้ช่วยข้าง ๆ ต้องคอยเช็ดเหงื่อให้ครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อหันมามองเจียงเฟิงที่กำลังถือมีด ทั้งตัวเขากลับแห้งสนิทไร้เหงื่อไคล มีเพียงแววตาเท่านั้นที่ฉายประกายจริงจังเคร่งขรึมขึ้นมาเสี้ยวหนึ่ง
ในฐานะมือสังหาร จะมีเพียงทักษะการฆ่าคนติดตัวอย่างเดียวย่อมไม่ได้!
เจียงเฟิงในฐานะผู้ที่ใช้ชีวิตเหยียบอยู่บนคมดาบมาตลอดทั้งปี เขาได้รับบาดเจ็บสาหัสมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน ได้แต่ต้องรักษาตัวเอง เลียเลือดบนคมดาบ แล้วเดินหน้าทำภารกิจต่อไปให้สำเร็จ!
เวลาผ่านไปนานถึงเพียงนี้ ด้วยความช่วยเหลือจากระบบ เจียงเฟิงจึงสั่งสมประสบการณ์อันน่าสะพรึงกลัวไว้อย่างมหาศาล