ตอนที่ 209 พวกเราก็เป็นประชาชนต้าโจว

หน้าผากของหญิงผู้นั้นแนบชิดกับพื้นโคลน ทารกในอ้อมอกกระทั่งเสียงร้องไห้ก็ยังมิอาจเปล่งออกมาได้

“พวกเราก็เป็นราษฎรต้าโจวเช่นกัน”

นางเงยหน้าขึ้น ริมฝีปากที่แห้งแตกซึมไปด้วยโลหิต

“ได้ยินว่าเมื่อครั้งท่านอ๋องพิทักษ์อุดรยังอยู่ พวกเราสามารถทำกินบนที่ดินตนเองได้ ภายหลังท่านอ๋องถูกราชสำนักทำร้ายจนตาย ดินแดนแห่งนี้จึงถูกเป่ยตี๋แย่งชิงไป พวกเรากลายเป็นคนขั้นต่ำ ในไร่นาเก็บเกี่ยวธัญพืชได้สิบโต่วกลับต้องส่งมอบออกไปถึงแปดโต่ว”

“ชายหนุ่มฉกรรจ์ถูกจับไปซ่อมกำแพงเมือง เลี้ยงม้า คุณหนูวัยแรกรุ่นถูกพาตัวไปปรนนิบัติชาวเป่ยตี๋ พวกเราผู้ปลูกธัญพืชกระทั่งลูกของตนเองก็ยังมิอาจเลี้ยงให้รอดชีวิต”

เหล่าราษฎรเบื้องหลังนางมิได้เอ่ยปากอันใด

มีคนถือจอบ มีคนถือมีดทำครัว

ทว่าล้วนก้มหน้าลง

หญิงผู้นั้นกอดห่อผ้าอ้อมแน่น

“สามีของข้าตายแล้ว เขาถูกชาวเป่ยตี๋ตีจนขาหักเพราะแย่งชิงธัญพืชครึ่งกระสอบกลับคืนมา ยื้อชีวิตได้สามวันก็สิ้นใจ”