ตอนที่ 155 คำพูดของพวกลูกๆ อย่างเรา นางไม่ฟังเลยสักนิด

เจียงหว่านผิงวิ่งพรวดออกมาจากหัวมุม พอเห็นเขาก็โผเข้าใส่ในทันที

“เช่อหาน เจ้ากลับมาเสียทีเถอะ ท่านพ่อของเจ้าเข้าป่าไปสองวันแล้วยังไม่กลับมา เจ้ารีบไปตามหาเขาที ท่านพ่อผู้น่าสงสารของเจ้าชั่วชีวิตนี้ยังไม่เคยได้อยู่อย่างสุขสบาย หากต้องเป็นอะไรขึ้นมาจริง ๆ จะทำเช่นไรเล่า”

เสวี่ยเช่อหานเบี่ยงกายหลบนาง สายตาจับจ้องไปที่ซูเมิ่งจู๋

“เกิดเรื่องอันใดขึ้น”

ซูเมิ่งจู๋เดินมาเบื้องหน้าเขา แล้วปิดประตูรั้วลานบ้านลงอีกครา

“ท่านแม่ของเจ้าเพิ่งมาบอกว่าท่านพ่อของเจ้าเข้าป่าไปตั้งแต่สองวันก่อนจนป่านนี้ยังไม่กลับมา ถามอะไรกันนางก็บอกว่าไม่รู้ทั้งสิ้น บอกเพียงให้เสี่ยวหย่วนเข้าป่าไปตามหาคนก่อน”

สีหน้าของเสวี่ยเช่อหานพลันเคร่งขรึมลง

“เขาต้องเข้าไปในป่าลึกเป็นแน่”