ตอนที่ 153 พัฒนารสชาติใหม่ของขนมไหว้พระจันทร์

ซูเมิ่งจู๋คิดไม่ถึงเลยจริง ๆ ว่า ขนมไหว้พระจันทร์จะขายหมดเร็วเพียงนี้

ผู้คนที่ริมถนนเดิมทีเพียงแค่มุงดูความคึกคัก ครั้นเห็นเหล่าบัณฑิตซื้อหากันอย่างคล่องมือ จึงพากันควักเงินออกมาบ้าง

ไม่ถึงครึ่งชั่วยาม

ขนมไหว้พระจันทร์บนแผ่นไม้ก็เหลือเพียง 20 ก้อนเท่านั้น

เสวี่ยเยี่ยนจดบัญชีรายการสุดท้ายเสร็จ เมื่อเงยหน้าขึ้นบนใบหน้ายังคงแฝงความเลื่อนลอยอยู่หลายส่วน

ซูเมิ่งจู๋มองตะกร้าที่ว่างเปล่าแวบหนึ่ง แล้วมองผู้คนที่ล้อมหน้าแผงเอ่ยถามอีกแวบหนึ่ง “ที่เหลือ 20 ก้อนนี้ไม่ขายแล้ว”

เสวี่ยเยี่ยนชะงักไป “ไม่ขายแล้วหรือ?”

“เอาไปมอบเป็นของกำนัล”

ซูเมิ่งจู๋หยิบกล่องไม้สองใบออกมา แล้วแบ่งขนมไหว้พระจันทร์ใส่ลงไป

“เจ้ากับเสี่ยวเหย่ขับเกวียนวัวไปตัวเมืองอำเภอสักเที่ยว นำไปส่งที่บ้านนายอำเภออิ่น บอกว่าเป็นขนมไหว้พระจันทร์ที่บ้านพวกเราทำเอง ไม่ได้มีราคาค่างวดอะไรกัน เพียงแค่นำมาให้เข้ากับบรรยากาศเทศกาลไหว้พระจันทร์เท่านั้น”