ตอนที่ 113 แยกครอบครัว

พอเสวี่ยเช่อหย่วนเอ่ยจบ ภายในห้องก็พลันเงียบสงัดลงอีกครา

เสวี่ยต้าซานก้มหน้ามองกับข้าวกับปลาบนโต๊ะ

เมื่อครู่ยังรู้สึกว่าส่งกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ ทว่ายามนี้กลับคล้ายจุกแน่นอยู่ในอก กลืนไม่ลงอย่างไรก็กลืนไม่ลง

ยามที่เจียงหว่านผิงแต่งงานกับเขาก็พาเด็กสองคนนี้ติดมาด้วย

กล่าวให้ถึงที่สุดก็คือตัวเขาไร้ความสามารถเอง

หากเขาสามารถล่าเสือหาเงินก้อนใหญ่มาได้เช่นเดียวกับเสวี่ยเช่อหาน เจียงหว่านผิงก็มิต้องทนอยู่อาศัยในกระท่อมผุพังเคียงข้างเขา ทั้งมิต้องมานั่งกลัดกลุ้มกังวลเพื่อเด็กไม่กี่คนนี้อยู่ทั้งวี่ทั้งวัน

หากเขามีปัญญาเลี้ยงดูทั้งสองครอบครัว เด็ก ๆ ไหนเลยจะมารังเกียจเดียดฉันท์เขาเช่นนี้เล่า

“เมิ่งจู๋” เสวี่ยต้าซานเงยหน้าขึ้น น้ำเสียงแหบพร่า “ที่บ้านพอจะมีสุราบ้างหรือไม่”

“มีเจ้าค่ะ”

ซูเมิ่งจู๋ลุกขึ้นเดินไปยังเรือนข้างที่อยู่ติดกัน