ตอนที่ 107 เมืองเฟิ่งหยางไม่ใช่สถานที่ธรรมดา

บนโต๊ะวางจานขนมน้ำตาลทรายแดงที่หั่นไว้เรียบร้อยจานหนึ่ง ทั้งยังมีชาผู่เอ๋อร์ที่เพิ่งชงเสร็จใหม่อีกหนึ่งกา

เถ้าแก่จ้าวยกถ้วยชาขึ้นมาดม ดวงตาพลันสว่างวาบขึ้นมาทันที

“ชานี้รสชาติเข้มข้นกลมกล่อม ยิ่งหอมกว่าที่เคยดื่มในกองรักษาการณ์ฉงอู่เสียอีก”

เถ้าแก่เฉียนก็ลิ้มลองไปหนึ่งคำเช่นกัน

น้ำชาเมื่อเข้าสู่ปากก็มีรสหวานชุ่มคอยาวนานระลอกหนึ่ง

วันนี้กินกับข้าวเนื้อสัตว์ที่เลี่ยนไปไม่น้อย พอได้ดื่มชาเช่นนี้สักถ้วย ในกระเพาะอาหารพลันสบายขึ้นมาก

“ภรรยานายร้อย ในมือของเจ้ายังมีของดีอยู่อีกมากเท่าใดกันแน่”

“ของที่ข้าสามารถจัดส่งได้อย่างมั่นคงในยามนี้ นอกจากใบชาแล้ว ยังมีมันฝรั่งกับพริกเจ้าค่ะ”

“มันฝรั่งผลผลิตสูง ทั้งยังเก็บรักษาได้ทนทาน ราคาจะไม่แพงเกินไป ส่วนพริกมีจำนวนน้อยกว่า ราคาจึงย่อมต้องสูงกว่าสักหน่อยเจ้าค่ะ”

เถ้าแก่จ้าววางถ้วยชาลง