ตอนที่ 81 เสวี่ยเช่อหย่วนพบคนโง่ในเหมืองแร่

คนทั้งหลายสนทนากันต่ออีกครู่หนึ่ง

เมื่อเห็นว่าท้องฟ้าเริ่มมืดค่ำ ซูเมิ่งจู๋กับเสวี่ยเช่อหานจึงลุกขึ้นกล่าวลา

ก่อนจากไป เสวี่ยเยี่ยนเดินมาส่งพวกเขาถึงหน้าประตู กำชับซ้ำแล้วซ้ำเล่า “หากเสี่ยวหย่วนกับท่านพ่อกลับมาแล้ว จำไว้ว่าให้ไหว้วานคนส่งข่าวมาบอกข้าด้วย”

ซูเมิ่งจู๋รับคำ “พี่สาววางใจเถิด ขอเพียงมีข่าวคราว พวกเราจะรีบมาบอกท่านทันที”

ยามนี้ ภายในหุบเขาลึกที่ห่างจากเมืองบริวารไปหลายสิบลี้ เสียงตีฆ้องแตกพลันดังขึ้นระงม

“กินข้าวได้แล้ว! เข้าแถวให้เรียบร้อยกันทุกคน!”

เสวี่ยเช่อหย่วนโยนเข่งในมือทิ้ง สาวเท้าวิ่งหน้าตั้งไปยังจุดแจกข้าวทันที

มาอยู่เหมืองแร่เพียงไม่กี่วัน คางของเขาก็แหลมตอบลงไปรอบหนึ่ง

เสื้อผ้าป่านหยาบเดิมทีก็ไม่พอดีตัวอยู่แล้ว เวลานี้แขวนอยู่บนร่างหลวมโพรก ฝ่ามือเสียดสีจนพองเป็นตุ่มเลือด ชั้นเก่ายังไม่ทันตกสะเก็ด ชั้นใหม่ก็ปูดโปนขึ้นมาอีก

ทว่าเขาไม่อาจมัวสนใจความเจ็บปวด