ตอนที่ 47 ชาวเป่ยตี๋เจ้าคิดเจ้าแค้นที่สุด

ครั้นทั้งสองซื้อของเสร็จ จึงเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าเสวี่ยเช่อหย่วนกับเสวี่ยหนิงยังไม่กลับมา

ซูเมิ่งจู๋กวาดสายตามองไปรอบทิศ

ในที่สุดก็มองเห็นคนทั้งสองอยู่อีกฟากหนึ่งของฝูงชน

เสวี่ยเช่อหย่วนกำลังมีปากเสียงกับชาวเป่ยตี๋ผู้หนึ่งอยู่พอดี

ชาวเป่ยตี๋ผู้นั้นรูปร่างสูงใหญ่ราวกับหมีดำโตเต็มวัย ที่จมูกสวมห่วงจมูกวัวสีเงิน บนร่างสวมเสื้อกั๊กสั้นหนังพยัคฆ์ แขนสองข้างที่โผล่พ้นออกมาล้วนเต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกำยำ

เขายื่นมือออกไปผลักเสวี่ยเช่อหย่วนทีหนึ่ง

เสวี่ยเช่อหย่วนซวนเซไปหลายก้าว เกือบจะล้มลงกับพื้น

“เนื้อย่างเป็นของข้า” ชาวเป่ยตี๋ผู้นั้นแสยะปากด่าทอ “ไอ้คนแคระอย่างเจ้าร้อนรนอะไรกัน อยากมุดเป้ากางเกงท่านปู่น้อยหรือ”

เสวี่ยเช่อหย่วนโมโหจนหน้าแดงก่ำ

สายตาของชาวเป่ยตี๋พลันเลื่อนไปตกอยู่ที่ร่างของเสวี่ยหนิงข้าง ๆ ในแววตามีการกวาดมองประเมินที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด