ตอนที่ 44 มือหยุดปากก็หยุด

เสวี่ยเช่อหย่วนถือถังไม้ขนาดใหญ่ข้างละใบเดินเข้ามา

เขาตื่นเต้นจนหน้าแดงก่ำ “พี่สะใภ้ ข้ากับท่านพ่อก็ลงแม่น้ำไปจับปลามาด้วย”

เสวี่ยต้าซานที่อยู่ด้านหลังก็แบกข้องใส่ปลาเดินเข้าประตูมาเช่นกัน

ด้านในบรรรูปลาหัวโตไว้ครึ่งข้อง ตัวที่เล็กที่สุดก็ยังหนักกว่า 2 จิน

เสวี่ยหนิงหัวเราะอย่างดีอกดีใจ “ปลามากมายปานนี้ หากทำเป็นชิ้นปลาหม่าล่าทั้งหมด จะขายได้เหรียญทองแดงใหญ่เท่าใดกัน”

“ขายหมดแล้วถึงจะรู้”

ปลามากมายเพียงนี้เมื่อตัดหัวปลาและก้างปลาออก อย่างน้อยก็ยังได้ชิ้นปลา 70-80 จิน

หากขายตามราคาจินละ 40 อีแปะ ลำพังชิ้นปลาก็ทำรายได้ราว 3,000 อีแปะแล้ว น้ำมันพริกที่เหลือยังขายแยกได้อีก อย่างไรก็ดีกว่าการขายปลาเป็น ๆ เลหลังในราคาจินละ 3 อีแปะมากนัก

ปลาหัวโตที่ไม่มีผู้ใดต้องการในแม่น้ำเช่นเดียวกัน พอมาถึงมือนาง มูลค่าก็พุ่งขึ้นอย่างน้อยสิบเท่า

“เช่อหย่วน เจ้าแรงเยอะมาสับปลาตรงนี้” ซูเมิ่งจู๋หยิบมีดทำครัวออกมา “หัวปลาแยกเก็บไว้ คืนนี้จะเคี่ยวน้ำซุป ตัวปลาสับเป็นชิ้นกว้างเท่านี้”