ตอนที่ 29 ไม่อยากกินก็ไม่ต้องกิน

“วันหน้าอย่าไปในเขาอีก อยากกินอะไรกันให้บอกข้า” เขาพลันโน้มศีรษะลงมาเป่าลมเบา ๆ

หัวใจของซูเมิ่งจู๋เต้นสะดุดไปหนึ่งจังหวะอย่างควบคุมมิได้

“พอได้แล้ว เลิกนวดเถิด คืนนี้ข้าจะกินหมูพะโล้แดง พวกเจ้าก็กินเนื้อกระต่ายให้มากหน่อย” ใบหน้าของนางร้อนผะผ่าวขึ้นมารำไร

เสวี่ยเช่อหานลุกขึ้นยืน

“ได้ หมูพะโล้แดงเป็นของเจ้า เจ้าอยากกินเนื้อกระต่ายมากเท่าใดก็กินได้มากเท่านั้น”

เสวี่ยต้าซานวางมีดผ่าฟืนในมือลง ชี้ไปที่ประตูใหญ่พลางเชิดคางใส่เสวี่ยเช่อหย่วน “เสี่ยวหย่วน ไปฝั่งตระกูลซุน ไปเรียกท่านแม่ของเจ้ากลับมากินข้าว”

เสวี่ยเช่อหย่วน “ข้าไม่ไป ข้าจะอยู่เฝ้าหม้อที่บ้าน หากข้าไปแล้วเนื้อกระต่ายบินหนีหายไปจะทำอย่างไร”

เขาไม่ทำเรื่องโง่เขลาพรรค์นี้เด็ดขาด

เสวี่ยหนิงยกอ่างไม้ออกมาจากห้องครัว วางอ่างลงบนพื้น

“ท่านพ่อ ข้าไปเรียกท่านแม่กลับมากินข้าวเองเจ้าค่ะ” แม่หนูน้อยวิ่งปราดออกจากประตูเรือนไปในพริบตา