กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสวี่ยเช่อหย่วนกลับมาถึงก็ตะโกนใส่เรือนข้างตะวันตก
“เจ้ากับเสวี่ยหนิงตายไปอยู่ที่ใดกัน เหตุใดไม่กลับมาก่อไฟหุงหาอาหาร คิดจะให้พวกเราอดตายหรืออย่างไร”
“พวกข้าไปเก็บผักป่าที่หลังเขา เข้าไปลึกเกินไปจึงกลับมาไม่ทัน เจ้าอดตายก็ดีจะได้ช่วยประหยัดเสบียงอาหารให้พวกเรา เจ้าอ้วนเตี้ยคนเดียวตายไปก็ช่างปะไร อย่างไรเสียตระกูลเสวี่ยมีพี่ใหญ่ของเจ้าก็พอแล้ว”
เสวี่ยเช่อหย่วนโมโหจนปากบูดเบี้ยวเหมือนคางคก
“เจ้า... เจ้า... เจ้า... ช่างใจร้ายใจดำเกินไปแล้ว!”
“ข้าได้กลิ่นเนื้อ ทั้งยังมีกลิ่นหอมหวานของนมแปลก ๆ อีกด้วย” เจ้าอ้วนจ้องมองริมฝีปากของนาง “พวกเจ้าสองคนอู้งาน แอบข้าไปกินของดี ๆ บนเขามาใช่หรือไม่”
พูดพลางน้ำตาก็ไหลพรากลงมา
“ฮือ ๆ ๆ... พี่สะใภ้เป็นคนไม่ดี แอบกินไม่ยอมแบ่งให้ข้ากิน”
เมื่อคิดถึงท้องที่หิวโซของตนเอง