เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 398: ตะวันเจิดจ้าและเงามืด
ร้านกาแฟตกอยู่ในความเงียบสงัด ผ่านไปสองสามวินาที ประมุขวังจื่อซาก็วางกาน้ำร้อนลง นัยน์ตาคู่งามใต้หน้ากากหรี่แคบลง:
“จุ๊ๆ เจ้าพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร รู้จักเจ้ามาตั้งนานแล้วงั้นรึ”
เธอยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะคิกคักอย่างมีจริต ท่าทางออกจะดูประสาทๆ เล็กน้อย เอ่ยว่า
“เจ้าอยากจะเป็นชายในฝันของข้าหรืออย่างไร เฮ้อ ถึงแม้ใบหน้าเล็กๆ ของเจ้าจะดูไม่เลว แต่ก็ยังด้อยไปนิด หากเป็นฟู่ชิงหยางล่ะก็ พอจะเป็นชายในฝันของข้าได้อยู่”
ชั่วขณะนั้นฉันไม่รู้เลยจริงๆ ว่าควรจะโกรธที่ลูกพี่แย่งตำแหน่งหัวหน้าหนุ่มหน้าขาวของฉันไป หรือควรจะโกรธที่เธอคิดจะแย่งลูกพี่ของฉันไปดี... จางหยวนชิงลอบบ่นอุบอิบในใจ
เขามีสีหน้าจริงจัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นใจว่า “คุณรู้จักคุณพ่อของผม จางจื่อเจิน ใช่ไหมครับ”
รอยยิ้มของประมุขวังจื่อซาพลันเลือนหายไปในทันที มุมปากที่ยกขึ้นค่อยๆ ราบเรียบลง ดวงตาคู่งามที่เปี่ยมชีวิตชีวาใต้หน้ากากแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำ