เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 395: เก็บเกี่ยวไม่น้อย
ภายในห้องอาหารอันเงียบสงัด บรรดาผู้คนยังคงจมดิ่งอยู่ในความตระหนกตกใจจากสถานะอ่อนแอ ครั้นเห็นชายหนุ่มผมขาวปรากฏกายขึ้นมาอย่างกะทันหัน ในคราแรกต่างพากันสะดุ้งตกใจ ก่อนจะได้สติขึ้นมาในวินาทีต่อมา
นี่คือเจ้าสำนักฉุนหยางงั้นหรือ
“เจ้าสำนักฉุนหยางปรากฏตัวแล้ว จบเหวแล้ว พวกเราต้องตายกันหมดแน่...” หลิวจื้ออี้คลานกระเสือกกระสนไปหลบอยู่ด้านหลังฝูงชน เขาไม่เหลือแม้กระทั่งเรี่ยวแรงที่จะยืนขึ้นด้วยซ้ำ
คนอื่นๆ ก็ใบหน้าไร้สีเลือดเช่นกัน แม้พวกเขาจะไม่ใช่ขุนนางดาวและไม่ใช่เทพท่องราตรี แต่ก่อนหน้านี้หยวนสื่อเทียนจุนและหลิวจื้ออี้เคยบอกไว้แล้ว ว่าเจ้าสำนักฉุนหยางโหดเหี้ยมคลุ้มคลั่ง ทั้งยังไม่ถูกผูกมัดด้วยค่าคุณธรรมและค่าชื่อเสียง
ย่อมไม่มีทางปล่อยพวกเขาไปเด็ดขาด
ยินจีและหลิงจวินสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างใหญ่หลวง ฝ่ายแรกโซซัดโซเซพยายามวิ่งเข้ามา นัยน์ตาเรียวงามเต็มไปด้วยความร้อนรน คล้ายกับต้องการจะช่วยเหลือหยวนสื่อเทียนจุน
ส่วนฝ่ายหลังก็คลานกระเสือกกระสนเข้ามา คุณชายเจ้าสำราญใบหน้าซีดเผือด สีหน้าบิดเบี้ยวเล็กน้อย ราวกับเขารับรู้ถึงจุดจบของหยวนสื่อเทียนจุนล่วงหน้าแล้ว
“ไอ้ระยำเอ๊ย มึงกล้าชิงยึดร่างเขาล่ะก็ กูจะฆ่ามึงให้ได้ ต่อให้สุดหล้าฟ้าเขียวกูก็จะตามไปเชือดมึง...” หลิงจวินคำรามเสียงต่ำ ประหนึ่งราชสีห์ที่กำลังคลุ้มคลั่ง
ทว่าเขาอ่อนแอเกินไป เพิ่งจะฟื้นคืนชีพขึ้นมา ทั้งยังโดนยาพิษอ่อนแอของแม่มดเข้าไปอีก แม้แต่เรี่ยวแรงจะลุกขึ้นยืนก็ยังไม่มี