เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 393: เจ้าสำนักฉุนหยางลงมือ
เซี่ยหลิงอวิ้น สายเลือดสายตรงของตระกูลเซี่ย เธอย่อมต้องเป็นนักดนตรีอย่างแน่นอน!
จางหยวนชิงไม่กล้าหันหลังกลับ ไม่กล้าขยับตัว ได้แต่ตะโกนเสียงดังว่า “เซี่ยหลิงอวิ้น เธอเป็นนักดนตรีใช่ไหม!”
“ชะ... ใช่ค่ะ...” เสียงของเซี่ยหลิงอวิ้นสั่นสะท้าน
“รีบใช้เสียงเพลงปลอบประโลมพวกเขาทันที ขจัดความหวาดกลัวของพวกเขา ไม่อย่างนั้นระดับเหนือมนุษย์ทุกคนจะต้องตาย รีบเข้า!” จางหยวนชิงตะโกนลั่น
ปลอบประโลมเหรอ ใช่ ปลอบประโลมพวกเขา... เซี่ยหลิงอวิ้นตาสว่างวาบ สูดหายใจเข้าลึกๆ แล้วเริ่มขับขานท่วงทำนองอันไพเราะอ่อนหวาน
เสียงเพลงของเธอไพเราะจับใจเป็นอย่างยิ่ง นุ่มนวลละมุนละไมดั่งสายลมฤดูใบไม้ผลิ ก้องกังวานไปทั่วห้องอาหารอันกว้างขวาง ทำให้ผู้คนรู้สึกราวกับอยู่ท่ามกลางทุ่งกว้างใต้แสงแดดอบอุ่น สายลมวสันต์พัดโชย ความทุกข์ระทม ความหวาดกลัว และความวิตกกังวลทั้งมวลพลันมลายหายไปสิ้น
ภายในใจบังเกิดความสงบเยือกเย็นขึ้นมา
ภายใต้การโอบอุ้มของเสียงเพลง ความวิตกกังวลและความหวาดกลัวบนใบหน้าของทุกคนค่อยๆ เลือนหายไป สีหน้ากลับมาสงบนิ่งผ่อนคลาย
เฮ้อ ได้ผล โชคดีที่เจ้าสำนักฉุนหยางยังไม่ฟื้นฟูกลับสู่ระดับศักดิ์สิทธิ์ ไม่อย่างนั้นคงพังพินาศกันหมดแน่... จางหยวนชิงรู้สึกโล่งอกอย่างยิ่ง ขณะเดียวกันก็ลอบตื่นตระหนกตกใจอยู่ลึกๆ ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้ อย่าว่าแต่ผู้ก้าวข้ามแดนระดับเหนือมนุษย์และคนธรรมดาเลย แม้แต่ผู้ศักดิ์สิทธิ์อย่างเขา หรือระดับหกอย่างหลิงจวิน ก็มีโอกาสตายได้ทุกเมื่อ