เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 382: บลัดดี้แมรี่
ยิ่งระดับชั้นสูงส่งเท่าใด ปริมาณก็ยิ่งหาได้ยากยิ่งขึ้นเท่านั้น สำหรับนักท่องแดนวิญญาณเป็นเช่นนี้ สำหรับไอเทมก็เป็นเช่นเดียวกัน
จางหยวนชิงเชื่อว่า ไอเทมประเภทกฎเกณฑ์ระดับผู้ครอบครองชิ้นหนึ่ง ย่อมเป็นที่รับรู้กันกึ่งสาธารณะในหมู่กลุ่มนักท่องแดนวิญญาณในระดับชั้นเดียวกัน
ยิ่งเป็นสิ่งของระดับสูงมากเท่าใด คนที่รู้ก็ยิ่งมีมากเท่านั้น ในทางตรงกันข้าม ของที่ระดับชั้นไม่สูงนัก กลับมีผู้รู้น้อยยิ่งกว่าน้อย
อย่างเช่นไอเทมคุณภาพระดับเหนือธรรมดาชิ้นหนึ่ง หากเจ้าจะไปสืบหาว่าเจ้าของคนก่อนของมันคือใคร เรื่องแบบนี้ใครจะไปรู้ได้เล่า
เมื่อได้ยินดังนั้น เหลียนซานเยวี่ยก็ขมวดคิ้วมุ่น
"ผู้เฒ่าสุนัขแห่งซงไห่คนนั้น หากจำไม่ผิด แต่เดิมเคยอยู่สาขาฝูเจี้ยน ต่อมาถูกย้ายไปประจำที่ซงไห่ และอยู่ยาวมาจนถึงบัดนี้ ตั้งแต่ที่ข้ารู้จักบุคคลผู้นี้ เขาก็ครอบครองไอเทมประเภทกฎเกณฑ์ชิ้นนั้นมาโดยตลอด"
ตอนที่ฉันเพิ่งเข้าเรียนชั้นประถม พ่อก็เสียชีวิตไปแล้ว อย่างน้อยก็ผ่านมาสิบห้าหรือสิบหกปี หากพ่อของฉันเป็นเจ้าของคนก่อนของสวนสัตว์ การที่ผู้เฒ่าสุนัขจะได้ไอเทมชิ้นนี้มา ย่อมต้องผ่านมาสิบกว่าปีเป็นอย่างน้อย ในตอนนั้นเหลียนซานเยวี่ยเกรงว่าจะยังเป็นเพียงเด็กสาวตัวเล็กๆ อยู่เลยมั้ง...
เหลียนซานเยวี่ยเอ่ยต่อว่า "หากคำนวณตามช่วงเวลา เจ้าของคนก่อนของสวนสัตว์ อย่างน้อยก็ต้องเป็นเรื่องเมื่อสิบหรือยี่สิบปีก่อน หรืออาจจะนานกว่านั้น การจะสืบหาก็ไม่ได้ยากเย็นอะไร ขอเวลาข้าห้าวัน"