เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 326: ปลูกมารในใจเต๋า
"ศิษย์ทรพี!"
ในวังใต้พิภพ เสียงตวาดกร้าวแว่วสะท้อนก้อง คลื่นไอปราณสุริยันอันร้อนระอุพัดกวาดผ่านห้องสุสานอันมืดมิด นำพาแรงกดดันอันหนักหน่วงจนแทบหายใจไม่ออก
ท่านหญิงอิ๋นเหยาในชุดกระโปรงหม่าเมี่ยนสีแดงสด ใบหน้าขาวซีดประณีตงดงาม หมอบกราบราบอยู่กับพื้น
ดวงตาคู่ที่มีเบ้าตาดำสนิททว่ามีตาดำสีแดงก่ำคู่นั้น ไร้ซึ่งความเย็นชาดุดัน หากแต่ถูกเติมเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นพรั่นพรึง
เบื้องหน้าของนางคือเจ้าแม่ซานเต้าซานผู้สวมชุดคลุมขนนก ยืนเอามือไพล่หลัง ท่าทางเย็นชาบริสุทธิ์เหนือโลกีย์ สง่างามสูงส่งและเปี่ยมด้วยบารมี ดุจดั่งเทพธิดาผู้เหยียบย่างอยู่บนมวลเมฆ
เมื่อเทียบกันแล้ว แม้ท่านหญิงอิ๋นเหยาจะเป็นสตรีโฉมงามที่ประณีตสะคราญตา ทว่าออร่าและกลิ่นอายความสูงส่งกลับด้อยกว่าผู้เป็นอาจารย์อยู่ไม่น้อย
"อาจารย์โปรดยกโทษให้ด้วย มดปลวกยังรักชีวิต ศิษย์เพียงกลัวความตายจึงอยากเอาชีวิตรอด เป็นวิสัยธรรมดาของมนุษย์ อาจารย์เคยตักเตือนศิษย์ว่าห้ามเดินบนทางสายมารที่เข่นฆ่า 'พวกเดียวกัน' ศิษย์จำใส่ใจไว้เสมอ เห็นแก่สายสัมพันธ์ในวันวาน ขออาจารย์โปรดเมตตาละเว้นศิษย์ด้วยเถิด"
ท่านหญิงอิ๋นเหยาเปล่งเสียงที่มีเพียงเทพท่องราตรีเท่านั้นที่ได้ยินออกมา
หลังจากขัดเกลาตนเองกลายเป็นศพหยิน นางก็ไม่อาจเอ่ยปากพูดคุยได้เหมือนคนปกติอีกต่อไป