เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 307: โคว่เป่ยเยวี่ย... วิกฤต
ขุนพลเทพราคะอยู่แถวนี้งั้นเหรอ
คำพูดของหยวนสื่อเทียนจุน ทำให้เส้นประสาทของผู้เดินแดนวิญญาณทางการทุกคนในที่นั้นตึงเปรี๊ยะขึ้นมาในพริบตา หัวหน้าหน่วยหลายคนอย่างชิงเถิงและไป๋หลงต่างเผยสีหน้าตื่นตระหนก
ผู้จัดการว่านหรี่ตาลงเล็กน้อย ม่านตาแปรเปลี่ยนเป็นสัตว์ร้ายอย่างเงียบงัน ภายในร่างของผู้จัดการผู้อาวุโสท่านนี้ ปราณพลังอันไพศาลรวมตัวกันประดุจสัตว์ป่าดุร้ายที่พร้อมจะโผทะยานเข้าขย้ำเหยื่อ
เจียงจิงเว่ยหันซ้ายแลขวาด้วยความโกรธเกรี้ยว ไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ในทางกลับกัน เธอกลับกระตือรือร้นแทบจะรอไม่ไหวที่จะเปิดศึกแตกหักกับขุนพลเทพราคะ
"ไม่ต้องตื่นตระหนกครับ เขาจะไม่จู่โจมพวกเราในเวลานี้แน่นอน" จางหยวนชิงเอ่ยปลอบประโลมทุกคนคำหนึ่ง แล้วบอกเล่าปรากฏการณ์ที่ตนตรวจพบจากศาสตร์ดูดาวให้พวกเขารับฟัง
เมื่อได้ยินว่าตนเองไม่มีเคราะห์นองเลือด ชิงเถิงในชุดกี่เพ้าและพี่ใหญ่ไป๋หลงก็ถอนหายใจโล่งอก การตกไปอยู่ในเงื้อมมือของขุนพลเทพราคะนั้นน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าความตายเสียอีก
"ทะ... ทำไมถึงมีแค่พวกเราที่เป็นผู้ชายล่ะที่มีเคราะห์นองเลือด" ต้าจีป้าทั้งโกรธทั้งงุนงง อีกทั้งยังแฝงความหวาดกลัวอยู่รำไร
หลี่ตงเจ๋อควักโทรศัพท์มือถือออกมาเตรียมโทรหาฟู่ชิงหยาง พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ:
"พวกเธอจะถูกขุนพลเทพราคะจับตัวไปงั้นเหรอ"