เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 291: ฟู่ชิงหยางหวนคืน
"โอ้ ท่านหัวหน้าสิบที่รักของผม ได้พบคุณมันช่างดีเหลือเกิน คุณไม่มีทางจินตนาการออกเลยว่า ตลอดสามวันนี้ผมผ่านมันมาได้อย่างไร ผมคิดถึงคุณมาก เหมือนคิดถึงพายแอปเปิลฝีมือคุณยายเลยครับ ทั้งหมดที่ผมพูดล้วนเป็นความจริงทั้งสิ้น พระเจ้าทรงเป็นพยานให้ผมได้เลยครับ"
จางหยวนชิงเดินยิ้มร่าเข้าไปข้างหน้า สวมกอดหลี่ตงเจ๋ออย่างอบอุ่น
ในเวลานั้น พนักงานสาวคนหนึ่งนำไวน์แดงแก้วหนึ่งมาเสิร์ฟให้อย่างเอาอกเอาใจ หลี่ตงเจ๋อยกมือขึ้นห้ามอย่างสง่างาม เอ่ยอย่างจริงจังว่า:
"โอ้ ไม่ล่ะ ช่วยเปลี่ยนเป็นโค้กใส่น้ำแข็งแทนเถอะครับ!"
จางหยวนชิงจึงถือแก้วโค้กเย็นเจี๊ยบ ขยับตัวไปข้างโซฟา ทักทายหวังไท่กับเถิงหย่วนทีละคน
"อีกไม่นานนายคงต้องย้ายออกจากหน่วยสองแล้วสินะ หรือไม่ก็กลายเป็นหัวหน้าโดยตรงของหน่วยสอง" หวังไท่ประคองจานเค้กไว้ในมือ กำลังละเลียดกินอย่างมีความสุข "ทำจากวิปครีมแท้ รสชาติดีมาก ข้อดีของครีมแท้คือเลี่ยนยาก ไม่เหมือนครีมเทียมจากพืชที่ราคาถูกแถมยังชวนคลื่นไส้ สัดส่วนส่วนผสมของพวกมันมีความแตกต่างกัน..."
ไม่ล่ะ ฉันไม่สนใจส่วนผสมของพวกมันหรอก! จางหยวนชิงรีบขัดขึ้นทันควัน "ไม่รู้เพราะอะไร จนถึงตอนนี้ผู้อาวุโสหมายังไม่เรียกฉันไปคุยเลย ฉันโทรศัพท์ไปหาก็ไม่มีคนรับสาย แปลกมากเลยนะ พวกนายคิดว่ายังไง"
เถิงหย่วน หวังไท่ และหลี่ตงเจ๋อต่างตอบไม่ได้ ส่วนกวานหย่านั้นนั่งอยู่ที่มุมห้อง แสร้งทำเป็นพูดคุยหัวเราะกับพนักงานหญิงคนหนึ่งอย่างสนุกสนาน