เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 215: สัตว์ประหลาด
โคมไฟตั้งโต๊ะแสงสีอบอุ่นสาดส่องใบหน้าอันเย้ายวนหยาดเยิ้มของจูหรง ขนตาของเธอยาวมากจนทอดเงากั้นแสงไว้ นัยน์ตาที่ซ่อนอยู่ในเงามืดวาวโรจน์ไปด้วยความตื่นเต้นอันผิดปกติและความฮึกเหิมอันบิดเบี้ยว
ห่างจากโซฟาเดี่ยวออกไปหลายเมตร เงาร่างสูงโปร่งสายหนึ่งยืนอยู่ในเงามืดที่แสงไฟจากโคมส่องไปไม่ถึง เอ่ยเสียงขรึม:
“ทำไมเธอถึงไม่ขอเลือดของเขาก่อนศึกตัดสินชี้ขาด ทำไมต้องปล่อยให้เขาได้หน้าได้ตาขนาดนั้นด้วย? ถ้าเธอควบคุมเขาได้ก่อนหน้านี้ เขาก็ไม่มีทางชนะหรอก”
น้ำเสียงแฝงความไม่พอใจและความขุ่นเคืองอยู่รำไร
มุมปากของจูหรงยกขึ้น แย้มยิ้มอย่างเปี่ยมเสน่ห์มารยา:
“ฉันอยากให้เขาคว้าแชมป์จะตายไป ยิ่งเขายอดเยี่ยมมากเท่าไร ฉันก็ยิ่งตื่นเต้นมากเท่านั้น ยิ่งเขาเฉลียวฉลาดโดดเด่นสะท้านฟ้ามากเท่าไร ฉันก็ยิ่งอยากทำให้เขาแปดเปื้อน อยากทำลายเขา อยากทำให้เขาจมดิ่งลงสู่ห้วงเหวแห่งความเสื่อมทรามจนถอนตัวไม่ขึ้น”
ขณะพูด พวงแก้มของเธอก็แดงระเรื่อ ดูหลงใหลคลั่งไคล้
'เป็นผู้หญิงวิปริตจริงๆ...' ชายคนนั้นเอื้อมมือคว้ากลางอากาศ คว้าเอาเถาวัลย์สีเขียวเส้นหนึ่งออกมา เถาวัลย์เส้นนี้คล้ายเพิ่งหักลงมาจากต้นสดๆ ประดับประดาไปด้วยใบไม้อ่อนสีเขียวขจีทีละใบ โดยมีใบไม้สามใบที่โปร่งแสงดุจทับทิมสีแดง
“มีแค่นี้แหละ ฉันฟาดเขาไปแค่แส้เดียว เถาวัลย์ดูดเลือดมาได้จำกัด” ชายคนนั้นเด็ดใบไม้สามใบออกมา หนีบไว้ระหว่างปลายนิ้ว เดินมาที่หน้าโซฟาเดี่ยว ก้าวเข้าสู่บริเวณที่มีแสงไฟ