เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 175: ความกลัดกลุ้มเรื่องเลื่อนขั้นของพี่ชาย
สวนสัตว์
สิงโตสีขาวตัวหนึ่งก้าวเดินด้วยท่วงท่ายะโสสง่างาม มันเอียงศีรษะ พลางจับจ้องมองมนุษย์ที่อยู่หลังลูกกรงเหล็ก
หลังลูกกรงนั้นเป็นห้องขังห้องหนึ่ง ภายในห้องขังมีต้นการบูรลำต้นขดคดเคี้ยวเติบโตอยู่ กิ่งใบเขียวชอุ่มหนาทึบ ห้อยระย้าด้วยเถาวัลย์ขนาดหนาเท่าท่อนแขน
เถาวัลย์เหล่านั้นมัดพันชายหนุ่มที่คาดผ้าคาดศีรษะไว้คนหนึ่ง ร่างกายท่อนล่างครึ่งตัวของชายหนุ่ม ‘หลอมรวม’ เข้าไปในเนื้อไม้ เผยให้เห็นเพียงทรวงอกและศีรษะ
พุดเดิ้ลทอยขนหยิกนั่งยองอยู่หน้าต้นไม้ ดวงตากระดุมฉายแววจริงจัง เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ:
"กองบัญชาการใหญ่ของลัทธิปิงจู่อยู่ที่ไหน"
จอมราชันเนตรมารผู้สวมผ้าคาดศีรษะสำหรับเล่นกีฬาเหม่อลอยไปชั่วขณะ ไม่สะทกสะท้านต่อการซักถามของผู้อาวุโสสุนัขแม้แต่น้อย
เนิ่นนานผ่านไป จอมราชันเนตรมารจึงได้สติกลับมา จอมราชันผู้นี้มีสีหน้าอิดโรย กลิ่นอายอ่อนระโหย ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ากลับมิได้ลดน้อยถอยลงแม้แต่น้อย เอ่ยขึ้นว่า:
"บอกที่ตั้งกองบัญชาการใหญ่ของลัทธิปิงจู่ให้แล้ว พวกพันธมิตรห้าธาตุของเจ้ากล้าไปหรือ อือ รู้สึกอึดอัดทรมานอยู่บ้าง ความรู้สึกที่ไร้อิสรภาพเช่นนี้มันแย่จริงๆ หากเป็นเจ้าบ้า 'ความกลัว' ถูกขังอยู่ที่นี่ คงชิงฆ่าตัวตายคาที่ไปแล้ว มันชอบแหกปากร้องหาอิสรภาพอยู่เรื่อย