เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 161: การช่วยเหลือ
ทะเลเพลิงที่ซ้อนทับกันเป็นชั้นๆ ลุกลามเลียไปตามผนังและเพดาน ขับเน้นให้ชื่อเยว่อันดูประหนึ่งเทพแห่งเปลวเพลิงยุคบรรพกาล ร่างกายกำยำองอาจ กลิ่นอายพลังน่าเกรงขามเต็มเปี่ยม
เขาอายุราวสี่สิบต้นๆ หวีผมเสยเปิดหน้าผาก ผิวคล้ำเล็กน้อย จมูกโด่งกว้างใบหน้าเหลี่ยมคม เนื้อแก้มตึงแน่น ให้ความรู้สึกดุจบุรุษเหล็กผู้ห้าวหาญ รอยตีนกาบางเบาที่หางตาช่วยเสริมเสน่ห์แบบชายวัยกลางคนผู้เจนโลก
ชื่อเยว่อันใช้การย้ายร่างผ่านเพลิงลอบเร้นเข้ามาในห้องโถง สายตาเฉียบคมกวาดมองสภาพเละเทะในที่เกิดเหตุ ครั้นเห็นศพของผู้เดินแดนวิญญาณทั้งสาม ม่านตาของเขาก็หดเล็กลง แววตายิ่งทวีความเย็นชาไร้อารมณ์
"สวะสามตัว!"
เขาแค่นเสียงเหี้ยม ครั้นเห็นนายท่านอู่ที่นอนหมดสติ สีหน้าจึงค่อยดูดีขึ้นมาเล็กน้อย
คนผู้นี้คือเครื่องมือขูดรีดกวาดต้อนเงินทองของเขา ทั้งยังคอยควบคุมบรรดาผู้มีอำนาจและชนชั้นสูงที่มีหน้ามีตาบางส่วนในซงไห่ให้แก่เขา การที่เขาสามารถชี้นกเป็นนกชี้ไม้เป็นไม้ในเขตซาโข่วได้ นอกเหนือจากพลังความสามารถระดับปราชญ์ศักดิ์สิทธิ์ของตนเองแล้ว "หลักฐาน" เหล่านั้นที่กุมไว้ในมือก็เป็นแรงหนุนสำคัญเช่นกัน
การจะฟูมฟักเครื่องมือหาเงินที่ใช้งานได้คล่องตัวและทรงอิทธิพลนั้น ยากกว่าการฝึกฝนผู้เดินแดนวิญญาณเสียอีก
ตราบใดที่นายท่านอู่ยังไม่ตาย ฐานที่มั่นอย่างหอถงเชวี่ยแห่งนี้ก็ยังคงรักษาไว้ได้
"ชื่อเยว่อัน!"