เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 150: คดีนองเลือดและการขอความช่วยเหลือ
หน้าประตูด้านหน้าร้านสะดวกซื้อ 24 ชั่วโมง
โค่วเป่ยเยว่นั่งยองๆ อยู่ริมขอบฟุตบาธ สองมือประคองบะหมี่ผักดองโบราณไว้ชามหนึ่ง ซดเส้นบะหมี่ดังซู้ดๆ เข้าปาก
สายตาของเขาเหม่อลอยจับจ้องไปยังจุดหนึ่ง จมดิ่งสู่ห้วงแห่งความคิด
‘ตอนนี้เราสืบรู้ที่ทำงานของมันแล้ว แต่นั่นมีแต่ผู้เดินแดนวิญญาณของทางการ ตัวต่อตัวเราก็ใช่ว่าจะเอาชนะได้... อีกอย่างหากลงมือฆ่าคนในเขตที่ทำงาน จะลามไปโดนผู้บริสุทธิ์ ซึ่งนั่นเป็นเรื่องที่ปรมาจารย์อู๋เหินไม่อนุญาตเด็ดขาด...’
‘ทางที่ดีที่สุดคือต้องสืบให้รู้ว่ามันพักอาศัยอยู่ที่ไหน แล้วค่อยลอบเข้าไปตอนกลางคืน แต่เราไม่ถนัดการสะกดรอยตาม โดนจับได้ง่ายมาก...’
‘ตามนิสัยของมัน คืนนี้มันจะต้องไปเที่ยวผับบาร์กับเพื่อนร่วมงาน นี่แหละคือโอกาส...’
แววตาของโค่วเป่ยเยว่ค่อยๆ ดุดันอำมหิตขึ้น และในจังหวะนั้นเอง เขาก็ได้ยินเสียงที่เจือรอยยิ้มดังแว่วมาจากด้านข้าง
“ปีศาจล่อลวงระดับเหนือมนุษย์ พื้นฐานไม่เลวเลยนี่ เจ้าหนู นายเป็นสายอิสระ หรืออยู่สังกัดองค์กรไหนกันล่ะ?”
ขนทั่วแผ่นหลังของโค่วเป่ยเยว่ลุกชันขึ้นทันใด เขาที่กำลังนั่งยองๆ อยู่ดีดตัวลอยสูงจากพื้นขึ้นไปสองเมตรในทันที พร้อมกับสาดบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปในมือไปยังทิศทางของต้นเสียง