เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30: สังหารตัดเศียร
เต้นรำรึ? โอวเซี่ยงหรงอึ้งงันไป สมองชั่วขณะนั้นตามไม่ทัน
อุปกรณ์ประกอบฉากประเภทภูตผีเหนือธรรมชาตินี่กลับมาชวนเขาเต้นรำเนี่ยนะ
โอวเซี่ยงหรงแค่นยิ้มเย็น แน่นอนว่าเขาไม่มีทางไปเต้นรำเป็นเพื่อนรองเท้าเต้นรำของศัตรูในระหว่างการต่อสู้อยู่แล้ว จึงกัดปลายลิ้นตนเองทันควัน ถ่มเลือดจากปลายลิ้นรดลงบนคมมีดยานางิบะสีขาววาววับ
ในฐานะผู้เดินแดนวิญญาณผู้มีประสบการณ์โชกโชน ทั้งยังเป็นสายอาชีพฝ่ายชั่วร้าย เขาเคยปะทะต่อสู้กับเทพท่องราตรีมานับครั้งไม่ถ้วน ย่อมรู้ซึ้งถึงคุณลักษณะของทักษะประจำสายอาชีพนี้เป็นอย่างดี
อุปกรณ์ประกอบฉากประเภทภูตผีมักขึ้นชื่อเรื่องความวิปริตพิสดาร โอวเซี่ยงหรงเคยถูกอุปกรณ์ประกอบฉากประเภทภูตผีชิ้นหนึ่งตามรังควานอยู่นานหลายวัน รับมือได้ยากเย็นยิ่ง
ทว่าจุดอ่อนของมันก็เด่นชัดเช่นกัน นั่นคือพลังสังหารที่แท้จริงมักจะค่อนข้างด้อยไปสักหน่อย
นอกจากนี้ อุปกรณ์ประกอบฉากประเภทภูตผียังมักหวาดกลัวสิ่งที่มีไอพลังหยางแก่กล้า อุปกรณ์ประกอบฉากที่สงสัยว่ามีวิญญาณแค้นสิงสู่อยู่เช่นนี้ เลือดจากปลายลิ้นเพียงคำเดียวก็เพียงพอที่จะสะกดข่มมันได้แล้ว
ปัญหาไม่ใหญ่โตนัก
รองเท้าเต้นรำสีแดงที่ขยับยกขึ้นยกลงลอยรออยู่สองสามวินาที ครั้นเห็นว่ามนุษย์ตรงหน้าไม่ยอมเต้นรำเป็นเพื่อนตน ก็คล้ายจะโมโหโกรธา บนตัวรองเท้าเรืองแสงสีแดงคล้ำจางๆ พุ่งทะยานเข้าใส่โอวเซี่ยงหรงท่ามกลางเสียงกระทืบส้น "ตึกๆๆ" อันถี่กระชั้น