0364

⬢⬢⬢

ตอนที่ 364 เย่กูเฉิง

ค่ำคืนวันที่สิบห้าเดือนเจ็ด สายลมโชยเอื่อยนำความเย็นฉ่ำเล็กน้อยมาสู่ราตรีกลางฤดูร้อน สายลมนั้นโชยไปกระทบดวงจันทร์กลมโตที่ลอยเด่นอยู่บนท้องฟ้าสูงลิ่ว แสงจันทร์กระจ่างตาโปรยปรายลงมา ทำเอาสวนตะวันตกทั้งหมดดูงดงามอย่างประหลาด!

เย่กูเฉิงที่อยู่ในศาลาพักใจ แม้จะรอคอยมานานพอสมควรแล้ว ทว่ากลับไม่มีอารมณ์รีบร้อนแม้แต่น้อย เขายืนตัวตรงอยู่ในศาลาเช่นนั้น ชุดสีขาวดุจหิมะ กับแสงจันทร์กระจ่างตา และผืนน้ำที่สะท้อนแสงระยิบระยับ ช่วยเพิ่มสีสันให้แก่เย่กูเฉิงอยู่ไม่น้อย เขาแฝงไว้ด้วยกลิ่นอายความหยิ่งยโสโดดเดี่ยว ราวกับเป็นเซียนที่ถูกเนรเทศลงมาซึ่งพร้อมจะเหินทะยานออกจากโลกมนุษย์ได้ทุกเมื่อ!

คนเช่นนี้พบเพียงคราเดียวก็ยากจะลืมเลือน เจิ้งเซวียนเองก็เช่นกัน! เพียงแต่เจิ้งเซวียนไม่ชอบกลิ่นอายความเป็นเซียนที่ดูไม่เหมือนคนบนโลกมนุษย์เช่นนี้ เพราะตัวเขาก็ใช้เวลานานมากในการขัดเกลากลิ่นอายความหลุดพ้นทางโลกออกจากร่างจนหมดสิ้น!